File:Manasu..Hrudayam.JPG

మనసంటే?అలాగే హృదయమంటే ఏమిటి? ఎక్కడ…..??
అహం బ్రహ్మస్మి", తత్వమసి", "అయమాత్మా బ్రహ్మ", "ప్రజ్ఞానం బ్రహ్మ" అనేనాలుగు మహావాక్యాలుఈవాక్యాల ద్వారా ఏదైతే ప్రతిపాదింపబడిందో అదే నేను అనేభావన సర్వోత్తమ మైనది. ఇది నిశ్చయముగా పరబ్రహ్మ వైపుకు తీసుకువెడుతుంది. ఇక రెండవది మన ఆత్మ గురించి మనం తెలుసుకునే స్వస్వరూప జ్ఞానం. దీనిగురించి సరియైన వివరణ   “మంత్ర పుష్పం” లో వుంది. అనంతమైనవాడు, అవ్యయుడు, సర్వజ్ఞుడు, సంసారసాగర అంతాన యుండేవాడు, యావత్ప్రపంచానికి మంగళకరుడు అయిన పరమాత్మ అధోముఖమైన తామరమోగ్గలా, కంఠం క్రింద నాభికి జానెడు దూరంలో వున్న హృదయంలో, దీపశిఖలవరుసతో ఆవృత్తమైనట్లు ప్రకాశిస్తూ విశ్వాని కంతటికి ఆవాసమై వున్నది. ఆతామరమొగ్గ లాంటి హృదయం నలువైపులా నాడులతో చుట్టబడి వ్రేలాడుతూ వున్నది. దానిలోపల వున్న సూక్ష్మమైన ఆకాశంలో అంతా నెలకొని వున్నది. దానిమధ్యలో సర్వత్రా ప్రకాశిస్తూ, అన్నిదిశలా వ్యాపిస్తున్నట్లు వుండే అగ్నివున్నది. అది మొదట భుజించే ఆహారాన్ని విభజించి ధృఢమైనదిగా చేస్తోంది. దానియొక్క కిరణాలు అడ్డదిడ్డంగాను, ఉర్ధ్వంగాను, అధోముఖం గాను, అంతా వ్యాపించి పాదంనుండి తలవరకూ తనశరీరాన్ని వెచ్చగా వుండేటట్లు చేస్తుంది. దానిమధ్య అణుప్రమాణమైన అగ్నిజ్వాల ఊర్ధ్వముఖంగా అమరివుంది. అది

నీలమేఘం మధ్యనుండి ప్రకాశించే మెరపుతీగవలె వరిగింజకొసలా సన్నమైనదిగా, బంగారురంగులో అణువులా సూక్ష్మమైనదిగా ప్రకాశిస్తూ వుంటుంది. ఆ అగ్నిశిఖ మధ్యలో పరమాత్మ నెలకొని వున్నాడు. ఆయనే బ్రహ్మ, విష్ణువు, శివుడు, హరి, ఇంద్రుడు, అక్షరస్వరూపుడు, స్వప్రకాశమానుడు. ఆయనకంటే పరమైనవారు ఎవరూలేరు. ఇక్కడ చెప్పబడిన హృదయం మన భౌతికశరీరంలోవున్న గుండె కాదు. అది మనకున్న వేరే శరీరానికి సంబంధించినది. ఆ హృదయంలో వరిధాన్యం కన్న సూక్ష్మంగా వున్నదానినే, ఇక్కడ కేశాగ్రం కంటే సూక్ష్మంగా ఉన్నదని వర్ణించడం జరిగింది. ఈరెండూ ఒక్కటే! హస్తాదులతో కూడిన శరీరము నేను అనెడి నిశ్చయముగల అహంకారము మూడవది. ఇది లౌకిక మైనది, తుచ్ఛమైనది యగును. ఈలౌకికాహంకారముతో అభిహతుడైనజీవుడు అధోగతికి పోవు చున్నాడు. బహుకాలము ఈశరీరమే నేనను సంకల్పముతో కూడియున్నఈదురహంకారమును చక్కగా విడచిపెట్టి, శే షించిన పరిశుద్ధాహంకారముతో నున్న జీవుడు శాంతుడై ముక్తిని పొందును. అలౌకికములైన మొదటి రెండు అహంకారములను అంగీకరించి మూడవదైన దు ఖఃప్రదాయినియగు లౌకిక అహంకారమును త్యజించవలెను. పిమ్మట మొదటి రెండు అహంకారములను కూడ విడచిపెట్టి, సర్వాహంకృతి వర్జితుడై జ్ఞాని, సర్వోత్తమమగు మోక్షపదము నధిరోహించుచున్నాడు. భోగేచ్ఛయే బంధ మగును. భోగమును విడచి పెట్టుటయే మోక్షమని చెప్పబడును. మనస్సు అభివృద్ధిని పొందుటయే అపకారము. మనోనాశనమే మహాలాభము. జ్ఞానికి మనస్సు నశించును. అజ్ఞానికి మనస్సు శృంఖల యగుచున్నది. జ్ఞానియొక్క మనస్సు సానందము కాదు. నిరానందము కాదు. చలనము, ఆచలనము కాదు. సత్తు, అసత్తు కాదు. సర్వవికల్పముల మధ్యలో నుండు స్థిరత్వమే జ్ఞానియొక్క మనస్సు. ఆకాశము సూక్ష్మమై యున్నందున కన్పించుటలేదు. సర్వసంకల్ప రహితమైన, సర్వసంజ్ఞా వివర్జిత మైన, అవినాశియుడైన, స్వస్వరుపమగు ఈచిత్ వస్తువును 'ఆత్మజుడు' మున్నగు పేర్లతో చెప్పు చున్నారు. బ్రహ్మజ్ఞానుల దృష్టిలో ఈఆత్మ ఆకాశములో నూరవ భాగమంతటి సూక్ష్మముగను, శుద్ధము గాను, నిష్కలముగాను, నిజస్వరుపముగాను, ఏకముగను, అనుభవము నిచ్చుచున్నది. ...........శివ కిషెన్, బహుభాషా కవి, రచయత, గ్రంథ కర్త, శివ సామ్రాజ్యము